همیشه ... همین جا!

سیده فاطمه موسوی

همیشه همین جا می ایستم، ساعت 5. دخترم از مدرسه بیرون می آید و با هم به گردش توی پارک می رویم. این تنها تفریح من و اوست. صدای هیاهوی بچه ها را می شنوم که بیرون می آیند. گرمای دست دخترم را توی دستانم حس می کنم. فشار دستش کم جان است. می گویم: سلام! بریم عزیزم؟

عصایم را باز می کنم. راه می افتد. می گوید: بابا می شه از این به بعد از خونه بریم پارک؟

یخ می کنم. سنگینی نگاه بچه ها را حس می کنم. می گویم:باشه عزیزم از این به بعد از خونه می ریم پارک.

به شرط چند زندگی می کنی؟!

سيده عذرا موسوي

هيس مرتضي، يواش! چقدر بلند بلند حرف مي زني. الان سارا را از خواب بيدار مي كني. آن وقت بايد برويم توي كوچه، زير باران و تا صبح به خودمان بلرزيم.

گريه؟ نه! من گريه نكرده ام، باران زده به صورتم. هق هق هم نمي كنم، سرما نفسم را برمي گرداند. تو را به خدا، مرتضي! دست بردار، بيست سوالي راه انداخته اي؟ "گريه كرده اي؟ پس چرا هق هق مي كني؟ چرا چشم هايت سرخ شده؟ اين وقت شب اينجا چه مي كني؟ چرا اينطوري؟ چرا آنطوري؟" دست بردار ديگر! به سرم زده امشب توي اين بالكن يك در يك متر تا خود صبح بنشينم و با تو درددل كنم. بيا زير اين پتو تا سرما نخوري. اين جعبه را گذاشته ام براي همچين وقت هايي كه اگر دلم گرفت، بيايم اينجا و بنشينم رويش. بيا تو هم جا مي شوي. دو تا ديلاقِ مُردني كه بيشتر نيستيم. اين را سارا گفت، همين امشب.

گفت: "اين غبارهاي رقيق فسفري، اين هاله هاي سفيد، اين مه شفاف چيست كه روي تمام نقاشي ها را پوشانده؟"

مثل مه سنگيني كه شب هور را مي پوشاند و صبح كه مي شد محو و پراكنده مي شد. يادت هست مرتضي؟ مهتاب كه مي شد، صداي قورباغه ها هور را برمي داشت. انگار كه دارند كنسرت اجرا مي كنند و آن وسط قورباغه اي بلندتر از بقيه قور مي كند؛ مثل يك تك خوان كه رفته باشد توي حس و پشه كورها كه امان آدم را مي بريدند. يادت هست؟ ايستادي كنار نيزار و گوش تيز كردي و گفتي: "گوش بده." و من چشم ريز كردم و گوش خواباندم. گفتي: "نمي شنوي؟ كسي دارد خرناسه مي كشد." نور چراغ قوه را انداختي لاي ني ها. ماده گرازي خوابيده بود توي نيزار و خيره شده بود به من و تو و داشت خُر خُر مي كرد. انگار         مي خواست بترساندمان. ولي من توي چشم هايش وحشت و نگراني را مي ديدم. پنج تا توله گراز چسبيده بودند از پستان مادرشان و داشتند مي لرزيدند. گفتي: "فكر كنم تازه به دنيا آمده اند." و تا دست بردي طرفشان، مادرشان غريد. فردا خوراك لوبيايت را با يك مشت برگ و ساقه بردي براي گراز و توله هايش و گفتي: "گرازها عاشق حبوباتند. توي اين زمستاني، با اين حال مادرشان غذا سخت گيرشان مي آيد. تا بهار چيزي نمانده."

سارا آمده بود و داشت از سر و كول نمايشگاه بالا مي رفت و از تابلوها عكس مي گرفت. گفتم: "لطفا عكس نگيريد."

نقد كتاب "دا"خاطرات سيده زهرا حسيني

نقد كتاب "باغ تلو" نوشته مجيد قيصري

نقد رمان" جنابت و مكافات " نوشته داستايوسكي

از نقدها ونظرات همه دوستان استقبال مي كنيم

نشاني ايميل گروه ادبي حكايت ما:hekayat110@gmail.com

مادرکنارتو

گریه مرسوم است

مگرمی توان پهلوی توبود

وشکسته نبود

"حمیدرضاشکارسری "

زیستن به سبک شاعر

او که شعرهایش زمزمه جاده‌های کودکی‌مان بود، در دوم اردیبهشت‌ماه سال 1338 در گتوند چشم به جهان گشود؛ جایی بین دزفول و شوشتر در استان خوزستان که حالا برای خودش شهری شده است. هفت ساله که شد به دبستان رفت و بعد برای ادامه تحصیل در راهنمایی و دبیرستان راهی دزفول شد. سال 57 دامپزشکی دانشگاه تهران را شروع کرد، اما چون با ذوقش نمی‌ساخت، انصراف داد و دانشجوی علوم اجتماعی دانشگاه تهران شد. همین سال‌ها در شکل‌گیری حلقه هنر و اندیشه اسلامی با افرادی چون سیدحسن حسینی، سلمان هراتی، محسن مخملباف، حسام‌الدین سراج، محمدعلی محمدی، یوسفعلی میرشکاک و حسین خسروجردی همکاری داشت و بعدها به این گروه که از بنیان‌گذاران جوان حوزه هنری بودند، افرادی چون سهیل محمودی، ساعد باقری، محمدرضا عبدالملکیان، عبدالجبار کاکایی، فاطمه راکعی و علیرضا قزوه نیز پیوستند.

هشت‌سال بعد یعنی سال 1366 قیصر امین‌پور به همراه بسیاری از هم‌دوره‌ای‌هایش به دلایلی از حوزه هنری رفت. از دیگر نهادهایی که او در شکل‌گیری آنها نقش داشت دفتر شعر جوان در سال 1368 بود. امین‌پور هم‌زمان با تحصیل در دانشگاه از سال 60 تا 71 دبیر شعر هفته‌نامه سروش بود و دو سالی نیز در مدرسه‌ای راهنمایی تدریس کرد. در سال 61 دوباره تغییر رشته داد این‌بار به ادبیات فارسی. در همین سال بود که اولین کتابش با نام تنفس صبح توسط انتشارات حوزه هنری منتشر شد. بخش عمده‌ای از اشعار این کتاب، غزل و حدود بیست قطعه شعر آزاد بود. سال 67 سردبیری ماهنامه ادبی ـ هنری سروش نوجوان را پذیرفت و تدریس در دانشگاه الزهراء3را آغاز کرد. در سال 68 شاعر سطرهای سپید، موفق به دریافت جایزه نیما یوشیج موسوم به مرغ آمین بلورین شد. در سال 70 شاعر بی‌بال پریدن تدریس در دانشگاه تهران را آغاز کرد و شش سال بعد، از پایان‌نامه دکترایش با عنوان سنت و نوآوری در شعر معاصر با راهنمایی دکتر شفیعی کدکنی دفاع کرد. این پایان‌نامه در سال 83 توسط انتشارات علمی منتشر شد.

در سال 82 از سردبیری سروش نوجوان استعفا داد و ضمن تدریس در دانشگاه، به کارهای پژوهشی پرداخت. قیصر در حوزه شعر کودک و نوجوان نیز نامی آشناست؛ آنچنان‌که دو کتاب منظومة «ظهور روز دهم» و «به‌قول پرستو»ی او برنده جایزه جشنواره کتاب کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در سال‌های 65 و 75 شد. او همچنین در سال 79 جایزه تندیس‌ ماه طلایی را که به برگزیدگان شعر کودک و نوجوان بیست سال اخیر اهدا شد، به‌دست آورد. دکتر قیصر امین‌پور در سال 82 به‌عنوان عضو پیوسته فرهنگستان زبان و ادب فارسی برگزیده شد و به‌عضویت در شورای علمی دانشنامه تحقیقات ادبی فرهنگستان درآمد.

 آثار قیصر

1. تنفس صبح، 1363.

2. در کوچه آفتاب، 1363.

3. طوفان در پرانتز (کودک و نوجوان) 1365.

4. منظومه ظهر روز دهم (کودک و نوجوان) 1365.

5. مثل چشمه، مثل رود (کودک و نوجوان) 1368.

6. بی‌بال پریدن (نثرهای ادبی برای نوجوانان)، 1370.

7. گفت‌وگوهای بی‌گفت‌وگو (کودک و نوجوان) 1370.

8. آینه‌های ناگهان، 1372.

9. به‌قول پرستو (کودک و نوجوان) 1375.

10. گزیده اشعار، 1378.

11. گل‌ها همه آفتابگردانند (مجموعه شعر) 1380.

12. سنت و نوآوری در شعر معاصر (پایان‌نامه دکترا) 1383.

13. شعر و کودکی، 1385.

14. دستور زبان عشق 1386.

دکتر قیصر امین‌پور به‌دنبال تصادفی در سال 78 همواره از بیماری‌های مختلفی رنج می‌برد، عمل کلیه و جراحی قلب هم نتوانست تسکین دردهایش باشد. سرانجام این شاعر و استاد دانشگاه که شعرهایش زمزمه کودک و پیر و جوان بود، حدود ساعت سه بامداد سه‌شنبه 8 آبان 1386، بر اثر ایست قلبی درگذشت.

 منابع

ـ سایت کتابخانه ملی

ـ سایت باشگاه اندیشه

ـ ققنوس در باران، سعیده یراقی

راستش مدتي پيش كتابي به دستم رسيد به نام "نيشخند ايراني" كه شامل طرحها و كاريكلماتورها و يادداشتهاي طنزجواد مجابي بود كه خود گزيده چهار كتاب او است

معرفي بهترش بماند براي وبلاگ شخصي (ابوشهرزاد)كه نشاني آن در پيوندهاي همين وبلاگ هم آمده (هيچ متوجه شديد اين مطلب را براي تبليغ مفت و مجاني وبلاگ ابو شهرزاد بيان كردم؟)

اين هم چند نمونه از كاريكلماتورها:

- شعارهاي سياسي ابدي و تغيير ناپذيرند. هر دسته اي روي كار بيايد همان ها را به نفع خود تكرار مي

كند

- رشته محبت، از ابريشم هم كه باشد، بالاخره مي تواند يكي از طرفين را خفه كند

- از آن موقع كه سمعكم را گم كرده ام حرف ها چقدر منطقي و زيبا به نظر ميرسد

- از بس تعداد گرگ ها كم شده، مي توان در ماهيت گوسفندها هم شك كرد

- من راست مي گويم، تو راست مي گويي، اما هميشه "او" دروغ مي گويد

- جاه طلبي بعضي ها آنقدر زياد است كه مي خواهند بالاتر از همه قرار بگيرند اگر چه بالاي دار باشد

- سيبي كه آدم در بهشت خورد، هنوز هم از گلويش پايين نرفته است

مرد رو به موت بود و توي رختخوابش دراز به دراز افتاده بود. زنش را به سختي صدا كرد و گفت:

-   عزيزم، مجبورم تو را براي هميشه ترك كنم. اما قبل از رفتن دلم مي خواهد آخرين محبتت را نثارم

كني و وفاداريت را نشان بدهي.

به سرفه افتاد و با هر زور و زحمتي بود، ادامه داد:

- مي داني كه، طبق دستورات دين مقدس يك مرد متاهل پشت دروازه هاي بهشت قرار مي گيرد، وقتي

مورد تحسين بهشتيان واقع می شود كه همسرش هرگز او را با بي وفايي بدنام نكرده باشد. حالا روي

ميز كارم شمعي را خواهي يافت كه توسط كشيشي والامقام، متبرك شده. سوگند ياد كن تا وقتي اين

شمع وجود دارد، هرگز ازدواج نكني.

زن قسم خورد و مَرد مُرد. در مراسم تشييع، زن درمیان تشييع كنندگان قرار داشت.

در دستانش شمع متبرك، خودنمايي مي كرد كه بي وقفه مي سوخت!!!

نوشته:آمبروز بیرس

ترجمه:زهرا طراوتی

hekayat110@gmail.com

برنامه های آینده گروه ادبی "حکایت ما"