عبدللله مقدمی: مرحوم قیصر امین‌پور معمولا تمایلی به گفتگو با رسانه‌ها نداشت. گفتگوی زیر از معدود گفتگوهای قیصر امین‌پور است که سال ۱۳۸۰ انجام شده و پیش از این در ماهنامه تجربی فرهنگی-ادبی کرک به شکل محدود منتشر شده است.

اخوان می‌خواست از يوش، پلی به توس بزند

باید خیلی مهربان باشی، تا ساعت‌ها بنشینی، حتی بایستی بدون اینکه کسی رسما دعوتت کند و به شعرهای جوان‌هایی گوش کنی که تو را و اشعارت را دوست دارند.
برای آنها حرف بزنی و به حرف‌هایشان گوش کنی. قیصر امین‌پور را کمتر کسی نمی‌شناسد. اما جوان‌ترها با شعرهایش بزرگ شده‌اند و هنوز نوای «حاصل جمع قطره‌ها و ...» در گوش‌شان طنین‌انداز روزهای خوش کودکی است.
علاقه‌ای به مصاحبه ندارد شاید به همین خاطر باشد که حضور استاد در مطبوعات و رادیو-تلویزیون سال‌هاست فقط به‌واسطه شعرهای زیبایش است.

می‌خواهمت، چنان‌که شب خسته را
می‌جویمت، چنان که لب تشنه آب را

حتی اگر نباشی می‌آفرینمت باز
چونان که التهاب بیابان سراب را

به هرحال گفتگویی را که می‌خوانید هیچ کس نمی‌توانست سبب شود به‌جز اخوان.

- استاد با تشکر از وقتی که در اختیار ما قرار نهادید. به عنوان اولین سوال می‌خواستم بپرسم چند سال شاگرد اخوان بودید؟

- رسما شاگرد ایشان نبودم. من آن موقع دانشجوی دامپزشکی بودم، بعد هم جامعه‌شناسی خواندم. کلاسی بود آن روزها در دانشگاه تهران که شعرهای نیما و پس از نیما را بررسی می‌کردند. من هم گاهی به صورت آزاد در کلاس‌های ایشان شرکت می‌کردم. در کلاس‌های استاد اخوان و دکتر شفیعی کدکنی که درس‌های مثنوی و حافظ و ادبیات معاصر داشتند حضور داشتم، اما حضور من کاملا آزاد بود.

بالاخره ما هم آمديم. اما چه شد كه آمديم؟ همه‌اش از وبلاگ‌گردي شروع شد، البته خطوط پرسرعت هم بي‌تأثير نبود.

وقتي نيم چرخ توي اين دنياي مجازي زديم ديديم اي دل غافل، چه‌قدر جاي ما خالي است و بلافاصله بعضي از ما گلويشان را گرفتند و بعضي‌ها هم دلشان را يعني غم‌باد و بعضي‌ها هم دل‌درد گرفتيم از اين همه خلاقيت كه راه گلويمان را بسته يا مانده توي دلمان يا روي دستمان، اين بود كه فوري دست به كار شديم و يك «حكايت ما» ساختيم.

ما هم مثل همة كساني كه وبلاگ راه مي‌اندازند معتقديم كه متفاوتيم و اصلاً يك چيز ديگر هستيم. و كارهاي ديگران خيلي‌هايش به درد نمي‌خورد و آنهايي هم كه به درد مي‌خورد خيلي‌هايش شبيه هم هستند و تكراري. به ويژه در موضوعي كه ما كار مي‌كنيم يعني ادبيات خيلي‌هايش نگاه سياسي دارند تا ادبي (البته اين قسمت آخر راست بود و طنز نبود «و مگر طنز راست نيست؟!»)

خلاصه ما آمده‌ايم كه شاخ غول را بشكنيم و در اين وبلاگمان به نمايش بگذاريم و اگر تا حالا شاخ غول شكسته نديده‌ايد به وبلاگ ما سر بزنيد و مطالبش را بخوانيد به ويژه: داستان، شعر، نقد و معرفي كتاب و طنزهايش را...

يا علي مدد