خانه ای در معرض ویرانی ام این روزها
دور باش از من، جنون آنی ام این روزها

گاه آبم، گاه آتش، گاه  کوهم، گاه کاه
ابر سرگردانم و بارانی ام این روزها

غرق مرگ و زندگی درگیر دریا بودنم
گاه ساکت، ساعتی طوفانی ام این روبزها

من اگر سیبم، تو رود سرد و مغروری که باز
روی سنگ و صخره می غلتانی ام این روزها

قبل از این ها رودکی بودم رها در مرغزار
سعد سلمان هستم و زندانی ام این روزها

حالا که دارد برایم بار سفر می بندد،دلم شور می زند.
راهی می شوم به سوی خودم و سر نوشتی که از سر نوشته ام.
هنوز هم باران می آید.

آمدنس
 دیر و زود هم داشته باشد
 سوخت و سوز ندارد

می رسد
انقلاب می کند
آب را آب
آفتاب را آفتاب می کند

او
در انتظار پروانه ها
 ایستاده است
ما
 پیله کرده ایم به نیامدنش

نامت را گذاشته ايم
غايب دور از نظر
و
دنبالت مي گرديم
در به در

آمدنش
دیدن دارد
روی اسب
 در باران
باسبدی از نان و ریحان

با کاف،ها،یا...قطعه قطعه آیه کامل شد
بااین هجا ها رمز ها خاک شما گل شد

این آیه بار سخت و سنگین امانت بود
با یک بله بر شانه و دوش تو نازل شد

گفتی بله لاهوتیان در سجده ات خواندند
سبحان مولانا وکار عشق مشکل شد

دور تسلسل بود و دنیا داشت می چرخید
آن قدر چرخید از مدار خویش غافل شد

الله اکبر ساقه های عرش لرزیدند
باطل میان عاشق و معشوق حایل شد

طوفان شد و خنجر فرود آمد زمین یخ زد
در سرخی گودال غم خورشید زایل شد

باید دو رکعت خون به نام دوست می خواندی
 سبحان ربی،کاف ،ها،جان بر سر دل شد

کم مانده است تا همگان با تو بد شوند
یا یاس های سبز و معطر لگد شوند

کم مانده است تا که ابو جهل های شهر
بی راهه های راه گشا را بلد شوند

هر چند اهل قافله تا ابد غریب
آماج زخم خنجر هر دیو و دد شوند

باید تو را به عالمیان گوشزد کنم
باید ستاره های دل شب رصد شوند

روزی به اوج میبرمت در غدیر خم
کم مانده است تا همگان با تو بد شوند

سنگینی قدم های مادرت یادم می آید و بال زدن دیواری که با تکبیرة الاحرام ولادتت، آرام و سر بلند قامت بست آن گونه که هیچ سنگی نمازش را نخواهد شکست، نخواهد شکست دیواری که تو از آن گذشته ای.

زمین رامی فهمیدند، و زمان رابه سمت روزهای آبی وآرام می چرخاندند.

دلم به آن دستان عزیز تنگ است. این شهرشلوغ دست کسی چون توراکم می آورد و در ازدحام و سر سپردگی خویش می ماند. دراین شهرشلوغ سمفونی مرگ می نوازند بی دستدهای نوازش گر توکه مو سیقی زلال باران راباخود دارند.اگر نبودند دستان عاشق تودنیایی اگربود دوزخی مداوم بود.

خواهش

مسکین، یتیم، در شب سوم اسیر، من
هر مرتبه به خواهش قرصی فطیر من
 
در می زنم همیشه و هر جاکه می روم
اما دوباره مضطرب و ناگزیر، من
 
شاید همین دو سه شب و هی صبر صبر صبر
با این خیال خام ولی دلپذیر من...
 
شاید شبیه آن زن توی عروسی ات
چشم انتظار پیرهن ات در مسیر، من
 
بانو! کجاست جای گلوبندتان که باز
آن برده را رهاکند و شاد و سیر من...
 
آی ای شما شکسته ترین کشتی نجات!
دریا به خشم آمده پهلو بگیر من...

طی می کنند بی تو فراز و نشیب را
یا سال های حادثه خیز و عجیب را
 
مثل فرزدق اند که بر دوش می کشید
تا انتهای لحظه ی بودن صلیب را
 
حالا کسی رسیده که بر چوبه های دار
 این بچه آهوان یتیم وغریب را...
 
اما غزل به نقطه ی موعود می رسد
تو از ردیف قافیه ها نانجیب را
 
خط می زنی به نام خداوند مهربان
و جای آن شمیم به و عطر سیب را...