ناراحتم كه ماه خدا مي رود ز دست

ايام خوب ذكر و دعا مي رود ز دست

بيا از اين همه ترديد برگرد

از اين شبهاي بي خورشيد برگرد

قسم بر بال احساست پرستو

به هر جا مي روي تا عيد برگرد

رسيد و بي خبر باريد باران

هزاران چشم تر باريد باران

شب باريدن من يادتان هست؟

از آن هم بيشتر باريد باران

مرا در امتداد جاده بنويس

شبيه يك دوبيتي ساده بنويس

مرا از فوج ياران مهاجر

پرستويي جدا افتاده بنويس

حبیب نظاری

مادرکنارتو

گریه مرسوم است

مگرمی توان پهلوی توبود

وشکسته نبود

"حمیدرضاشکارسری "

کم مانده است تا همگان با تو بد شوند
یا یاس های سبز و معطر لگد شوند

کم مانده است تا که ابو جهل های شهر
بی راهه های راه گشا را بلد شوند

هر چند اهل قافله تا ابد غریب
آماج زخم خنجر هر دیو و دد شوند

باید تو را به عالمیان گوشزد کنم
باید ستاره های دل شب رصد شوند

روزی به اوج میبرمت در غدیر خم
کم مانده است تا همگان با تو بد شوند

خواهش

مسکین، یتیم، در شب سوم اسیر، من
هر مرتبه به خواهش قرصی فطیر من
 
در می زنم همیشه و هر جاکه می روم
اما دوباره مضطرب و ناگزیر، من
 
شاید همین دو سه شب و هی صبر صبر صبر
با این خیال خام ولی دلپذیر من...
 
شاید شبیه آن زن توی عروسی ات
چشم انتظار پیرهن ات در مسیر، من
 
بانو! کجاست جای گلوبندتان که باز
آن برده را رهاکند و شاد و سیر من...
 
آی ای شما شکسته ترین کشتی نجات!
دریا به خشم آمده پهلو بگیر من...

طی می کنند بی تو فراز و نشیب را
یا سال های حادثه خیز و عجیب را
 
مثل فرزدق اند که بر دوش می کشید
تا انتهای لحظه ی بودن صلیب را
 
حالا کسی رسیده که بر چوبه های دار
 این بچه آهوان یتیم وغریب را...
 
اما غزل به نقطه ی موعود می رسد
تو از ردیف قافیه ها نانجیب را
 
خط می زنی به نام خداوند مهربان
و جای آن شمیم به و عطر سیب را...